പെരുമഴക്കാലം!...............


അവളൊരു മഴ നനയുകയായിരുന്നു. കോരിച്ചൊരിയുന്ന മഴയിലും അവൾക്കു വിയർക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. 
മഴനീരിൽ ഉപ്പുരസം കലർന്നിരുന്നു... 

നനഞ്ഞൊട്ടിയപാവാട പിടിച്ചൊതുക്കി ഒരിലച്ചാർത്തിന്റെ മറപോലുമില്ലാതെ അവളാമഴ കൊണ്ടു വിറച്ചു. ഒന്നോടാതെയും നടക്കാതെയോപോലും അവൾ വല്ലാതെ കിതക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മഴചാർത്തിലൂടെ ദൂരെക്കാണുന്ന അവ്യക്തനിഴലുകളിൽ അവൾ പരിചയമുഖങ്ങൾ തിരഞ്ഞു. പരിചയം തോന്നുന്നവ ദൂരേക്കുമാറുന്നതെന്തേ എന്നവൾ അതിശയത്തോടെ അങ്കലാപ്പിലുഴറി. 
വരാനിരിക്കുന്ന ഒരു ഇടിമിന്നലിനായി അവൾ ഭയപ്പാടോടെ ആകാശത്തേക്കുനോക്കി. കണ്ണുതെറ്റിവരാവുന്ന ഒരു മിന്നലിന്റെ വെളിച്ചത്തിനായി കണ്ണുചിമ്മാതെ കാത്തുനിന്നു. ചെവിയടച്ചു പൊട്ടാവുന്ന ഒരു ഇടിമുഴക്കത്തിന്റെ പ്രകമ്പനം നെറ്റിയിലെ ഞരമ്പുകളെ ത്രസിപ്പിച്ചു. 
എന്തിനുവേണ്ടിയെന്നറിയാത്ത ഒരാന്തലിൽ നെഞ്ചുനൊന്തപ്പോൾ, ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തിന്റെ പിരിമുറുക്കത്തിൽ ഒന്നു കാലിടറിയപ്പോൾ പിടഞ്ഞെണീറ്റപ്പോൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു, പെയ്ത മഴയിൽ നനഞ്ഞൊട്ടിയ തലയിണയിൽ അമർന്ന മുഖമാകെ ഉപ്പുരസം. ഓരോ അണുവിലും കല്ലേറുകൊണ്ടെന്നപോലെ വേദന.
എണീറ്റിരിക്കുമ്പോൾ മുറിയാകെപ്പരന്ന ഇരുട്ടിൽ മഴയത്തിരുട്ടത്തുകണ്ട രൂപങ്ങൾ നിഴൽ നൃത്തങ്ങളാടി. ആരെന്നറിയാത്തൊരാ നിഴലുകൾനോക്കി വീണ്ടും കിടക്കയിലേക്കുചാഞ്ഞു, പിന്നെ തലയിണയുടെ നനയാത്തൊരറ്റത്തു തലചായ്ച്ചുറങ്ങി.