അനുഭവങ്ങൾ പാളിച്ചകൾ 

ഒന്നര വയസ്സായപ്പോൾ തന്നെ സഹജീവികളോട് സ്നേഹവും കാരുണ്യവും അസാധാരണ വാക്ചാതുര്യവുമൊക്കെ ഉള്ള ഒരു കൊച്ചു മിടുക്കിയായിരുന്നു ലച്ചു ഭഗവതി എന്ന ഈ ഞ്യാൻ.(ആര് ചിരിച്ചു കാണിച്ചാലും അവരോടൊപ്പം പോകാൻ നിൽക്കുമെന്നും നാലുമുഴം നാക്കാണെന്നും ഒക്കെ അസൂയക്കാര് പറയും, കാര്യമാക്കണ്ട). എന്റെ അപ്പൂപ്പൻ എനിക്കിട്ട പേരാണ് ഭഗവതി.

അങ്ങനെ ഒന്നര വയസ്സായ ഞാൻ "എടുത്തു" വളർത്തിയ കുട്ടിയാണ് കെ കെ സുനി. ഒന്നര വയസ്സും ഒന്നരയടി നീളവുമുള്ള ലച്ചു ഭഗവതിയുടെ ഇടത്തേകൈയിൽ തന്നെ കാണും കെ കെ സുനി എപ്പോഴും. നാക്കിനു നീളം കൂടുതൽ ആയിരുന്നു എങ്കിലും സ്ഫുടത തീരെ കുറവായിരുന്നതിനാൽ കുട്ടീടെ പേര് ചോദിക്കുന്നവരോട് കെ കെ ശുനി എന്ന് പറയാനേ ഭഗോതിക്കായുള്ളൂ. എന്നാലെന്താ കെ കെ ശുനിയെ നിലത്തുവയ്ക്കാതെയാ ഭഗോതി വളർത്തിയത് .

നീളമുള്ള ഒരു കുട്ടിക്കൂറ പൗഡർടിൻ ആയിരുന്നു ഭഗോതിയുടെ കെ കെ ശുനി. അതിന്റെ അച്ഛൻകൂറയും അമ്മക്കൂറയും ഒക്കെ ഈ ഞ്യാൻകൂറ തന്നെയായിരുന്നു. അങ്ങനെ ഭഗോതി വളർത്തിയ കൂറ കെ കെ ശുനിയായി ഭൂമിമലയാളം എമ്പാടും അറിയപ്പെട്ടു. 

അങ്ങനെ ഇരിക്കെ ഒരു ദിവസം ഉണ്ടല്ലോ... സെന്യോറ ലച്ചുക്കൾ കെ കെ ശുനീനെ കുളിപ്പിച്ചൊരുക്കുകയായിരുന്നു. അച്ഛന്റെ കട്ടിലിലാണ്‍ ഇരുപ്പ്. (അതോ കിടപ്പോ?) അച്ഛൻ ഓഫീസിൽ പോയി കഴിഞ്ഞാൽപ്പിന്നെ ഹർ ഹൈനെസ്സിന്റെ രാജധാനി ആ കട്ടിലാണ്‍. വൈകുന്നേരം ആകുമ്പോഴേക്കും സുധീരന്റെ കൈയിൽ കിട്ടിയ കെപിസിസി പോലെ ആകും ആ കട്ടിലും. ഭരണമൊക്കെ നന്നായി നടക്കും. പക്ഷെ, പിന്നെ ഒന്ന് ശരിയാക്കി എടുക്കണമെങ്കിൽ ഒരാൾടെ പണിയാണ്!

അങ്ങനെ ഒരുക്കുന്നതിന്റെ ഇടയിൽ ഒന്ന് താഴെ വച്ചതേയുള്ളൂ കെ കെ ശുനി ഉരുണ്ടു താഴെപ്പോയി. 'അയ്യോ എന്റെ കെ കെ ശുനീ..' ന്ന് അലമുറയിട്ട് ഞാനും കൂടെപ്പോയി. അഗാധഗർത്തത്തിലേക്ക് പതിക്കുന്നതിന്റെ ഇടയിൽ നെറ്റി കട്ടിലിന്റെ തടിയിൽ ഇടിച്ചത് ഒന്നും ആ ധീരവനിത കണക്കാക്കിയതെയില്ല. കെ കെ ശുനിക്കെന്ത് സംഭവിച്ചു എന്ന ആധി മാത്രം.

പിന്നെ എല്ലാം ഒരു ചടങ്ങല്ലേ? അത് മാറ്റിവയ്ക്കാൻ പറ്റില്ലല്ലോ. അതുകൊണ്ട് മാത്രം, അല്ലാതെ ചോര കണ്ടു പേടിച്ചിട്ടൊന്നുമല്ല, വലിയ വായിൽ രണ്ടു വിളി... "അമ്മാാാ..... വീന്നൂൂൂൂ......"" അമ്മ ഓടിവന്നു. പിന്നെ അവിടെ ഉള്ളവരും വഴിയേ പോയവരും എല്ലാം എംബിബിഎസ് കാരായി മാറി ചികിത്സ തുടങ്ങി.

എന്തായാലും വേദന ഒന്ന് കുറഞ്ഞപ്പോൾ ഭഗോതി പ്രസാദിച്ചു. നെറ്റിയിൽ നല്ല വെള്ളത്തുണി കൊണ്ട് ഒരു ചുറ്റിക്കെട്ട്. ചോര വീണ പെറ്റിക്കോട്ടൊക്കെ മാറ്റി പുതിയ ഉടുപ്പൊക്കെ ഇട്ട് ഭഗോതി അച്ഛനെ കാത്തിരുന്നു. അച്ഛൻ ഒന്ന് വേഗം വന്നിരുന്നെങ്കിൽ? ഇതൊന്നു കാണിച്ചു കൊടുക്കാമായിരുന്നു. 

അങ്ങനെ സന്ധ്യയായി. 'അച്ഛൻ വന്നേ....അച്ഛൻ വന്നേ..." ഭഗോതി വരാന്തയിൽ തലകുത്തിമറിഞ്ഞു.

കണ്ട അച്ഛൻ ഞെട്ടി. പിന്നാലെ വന്ന കൊചച്ഛൻ ഞെട്ടി. പിന്നെ വൈകിയില്ല. രണ്ടുപേരും കൂടി സ്കൂട്ടറിൽ എന്നേം എടുത്തുവച്ച്പാഞ്ഞു. ഒരു ആശൂത്രീ കൊണ്ടോയി. അവിടെ ഒരു വെളുത്ത കോട്ടൊക്കെ ഇട്ട ഒരു 'ദോത്തറ്' എന്നെ എടുത്തൊരു മേശമേൽ കിടത്തി. നാലഞ്ചാളുകൂടി ഒന്നരയടി നീളമുള്ള എന്റെ കുഞ്ഞു ശരീരത്തെ അമർത്തിപ്പിടിച്ചു. നാലടിനീളമുള്ള എന്റെ നാക്കിനെ അമർത്തി വയ്ക്കാൻ അവര്ക്കായെന്നു തോന്നുന്നില്ല. എട്ടുദിക്കും മുഴങ്ങുമാറുച്ചത്തിൽ എന്റെ നിലവിളി മുഴങ്ങി. ഡിസക്ഷൻ ടേബിളിലെ തവളയെപ്പോലെ കിടന്നു ഞാൻ കാറുമ്പോൾ ദോത്തറുമാമൻ എന്റെ നെറ്റിയിൽ സ്റ്റിച്ചിട്ടു.

അന്നു മുതലാ തിരുമേനീ, എനിക്ക് ആശൂത്രി കാണുമ്പോൾ ഒരു കിടുകിടുപ്പ്...

ഡി ഡി റ്റി പൗഡർ തട്ടിവച്ച നിലയിൽ പിന്നെയും നാലഞ്ചുകൊല്ലം കെ കെ ശുനി എന്റെ വീടിന്റെ പിന്നാമ്പുറത്തുണ്ടായിരുന്നു. സഹജീവികളോട് വലിയ കരുണയൊന്നും വേണ്ടാന്നു അനുഭവത്തിലൂടെ പഠിച്ച സെന്യോര ലച്ചു കെ കെ ശുനിയെ കണ്ടില്ലാന്നു നടിച്ചു. 

പ്രണയപ്പനി ......

പനിച്ചൂടിലടവച്ചു
വിരിയിച്ചൊരെൻ പ്രേമ
മണിക്കുഞ്ഞു പാറിപ്പറന്നു 
പോകുന്നതും നോക്കി

പുതച്ചുമൂടി കടുംകാപ്പിയും മോന്തി
കുളിരു കാഞ്ഞിതാ മുറിക്കു മൂലയിൽ
കുനിഞ്ഞിരിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് കൂട്ടിനായ്
കിടക്കയിൽ വീണു മണിക്കുഞ്ഞിൻ മണിത്തൂവൽ

ഏണിയും പാമ്പും!

ജീവിതം മിക്കപ്പോഴും ഒരു ഏണിയും പാമ്പും കളി പോലെയാണ്‌. വിധി പകിടയെറിയുമ്പോൾ അതുചെന്നുവീഴുന്ന കളങ്ങളിൽ ചിലതിൽ പാമ്പും മറ്റു ചിലതിൽ ഏണിയും പിന്നെ കുറേയധികം കളങ്ങളിൽ തടസ്സങ്ങളോ നേട്ടങ്ങളോ ഇല്ലാതെയും മുന്നോട്ടു നീങ്ങുന്ന ഏണിയും പാമ്പും കളി.

ചിലർക്ക്‌ പാമ്പിന്റെ വായിൽ ചാടേണ്ടി വന്നിട്ടേയുണ്ടാവില്ല. എന്നും ഏണികൾ വഴിയുള്ള കുറുക്കുവഴിക്കയറ്റങ്ങൾ മാത്രം. അല്ലെങ്കിൽ ഒന്നിനും തടസ്സമില്ലാതെ പകിടയുരുണ്ടുരുണ്ട്‌ മുന്നോട്ട്‌.

മറ്റു ചിലർക്ക്‌ പാമ്പിന്റെ വായിൽ ചാടാനേ നേരമുണ്ടാകൂ. എങ്ങനെയൊക്കെ കുലുക്കിയെറിഞ്ഞാലും പകിട ചെന്നുവീഴുന്നതൊക്കെ പാമ്പ്‌ വായും തുറന്നിരിക്കുന്ന കളങ്ങളിൽ. നേരേ താഴേക്ക്‌. ചിലപ്പോൾ ചെറിയ പാമ്പുകൾ. മറ്റു ചിലപ്പോഴാകട്ടേ, പൊരുതി പൊരുതി, തളർന്നും കിതച്ചും ജയിക്കാനൊരു കളം മാത്രം ബാക്കിയുള്ളപ്പോഴാകും ഏറ്റവും നീളമുള്ളൊരു പാമ്പിന്റെ തൊണ്ടയിൽ കുരുങ്ങി താഴേക്കിറങ്ങുന്നത്‌, ഏറ്റവും താഴേക്ക്‌. ഒരു നിലവിളിയോടെ താഴേക്ക്‌.

ഇനിയൊന്നുമില്ല പ്രതീക്ഷിക്കാൻ എന്ന അവസ്ഥയിൽ നിരാലംബരും നിരാശ്രയരുമായി പകിടയൊന്നെറിഞ്ഞു നോക്കും നമ്മൾ. ചിലപ്പോഴെങ്കിലും, നമ്മെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട്‌ നമ്മുടെ പകിട വീഴുന്നത്‌ തൊട്ടടുത്ത ഏണിക്കളത്തിലായിരിക്കും. നിരാശയുടെ മൂക്കുക്കുത്തലിൽ നിന്നും പ്രതീക്ഷയുടെ ഊളിയിടൽ! അതിൽ പിടിച്ച്‌ മുകളിലേക്ക്‌. ഒന്നുകൂടി പൊരുതി നോക്കാനുള്ള ഊർജ്ജവുമായി.

ജീവിതത്തിൽ പലപ്പോഴും ഇത്തരം ഏണികൾ നമ്മുടെ പ്രതിസന്ധികളിൽ പ്രതീക്ഷയുടെ നറുവെളിച്ചമേന്തിയെത്താറുണ്ട്‌. ചെറുതും വലുതുമായ ഏണികൾ!

ഇനിയൊന്നും പ്രതീക്ഷിക്കാനില്ല എന്നോർത്ത്‌ ഉഴറുമ്പോഴാകും അവർ വരിക. വാക്കുകളിൽ, പ്രവൃത്തികളിൽ ഒക്കെ ഊർജ്ജവും പ്രതീക്ഷയും നിറച്ച്‌ അവർ നമ്മുടെ കൈപിടിച്ച്‌ മുകളിലേക്കുകയറ്റും. പുതിയ ദിശകൾ കാണിച്ചുതരും. ക്ഷമയോടെയും സഹനത്തോടെയും സ്നേഹത്തോടെയും പ്രതീക്ഷയോടെയും മുന്നേറാൻ അവർ നമുക്കു വഴികാട്ടിയാകും.

എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒട്ടേറെ പ്രതിസന്ധികളുണ്ടായിട്ടുണ്ട്‌. ഇനിയൊന്നുമില്ല പ്രതീക്ഷിക്കാനെന്നോർത്തിട്ടുണ്ട്‌. അപ്പോഴൊക്കെ ചെറുതും വലുതുമായ ഏണികൾ കടന്നുവരികതന്നെ ചെയ്തു. അടിവച്ചടിവച്ച്‌ അവയിൽ പിടിച്ച്‌ ഞാൻ മുകളിലേക്ക്‌.

ഞാനും പലർക്കും ഏണിയാകാറുണ്ട്‌. അതൊരു നിയോഗം പോലെയാണ്‌. ഒരാളേറ്റവും ദുഃഖിക്കുന്ന അവസരത്തിൽ, വിധിവൈപരീത്യമാകുന്ന പാമ്പ്‌ വിഴുങ്ങി താഴേക്കിറങ്ങി കിതച്ചു നിൽക്കുമ്പോൾ ഒരടിയെങ്കിലും മുകളിലേക്കേറാനുതകുന്ന ഒരേണിയായാൽ, അതുപോലൊരു പുണ്യമില്ലെന്നു തോന്നുന്നു.

എനിക്കുതകിയ എത്രയോ ഏണികൾ! അവരെ ഞാൻ എത്രയും സ്നേഹത്തോടെ, നന്ദിയോടെ സ്മരിക്കട്ടെ. നിങ്ങൾക്കറിയില്ല, ഒരുപക്ഷേ, നിങ്ങളുടെ വില.

കാത്തിരിപ്പ്‌..............

വഴിയിലേക്കു കണ്ണും നട്ടു നീയാരെയാണ്‌ കാത്തിരിക്കുന്നത്‌?

പാഴിരുട്ടടഞ്ഞുകിടന്ന എന്റെ ഉമ്മറക്കോലായിൽ ഒരു നറുതിരി തെളിച്ചു വച്ചിട്ട്‌ 'ദാ വരുന്നൂ'ന്നു പറഞ്ഞിറങ്ങി പോയൊരാളെ......
ചാരം മൂടിക്കിടന്ന കിനാവിന്റെ കനലുകളെ ഊതിത്തെളിയിച്ചു പോയൊരാളെ........
വാടിക്കിടന്ന മോഹവല്ലരികളിൽ വെള്ളം തളിച്ച്‌ പുതുനാമ്പുകൾ വിരിയിച്ചിട്ട്‌ പോയിരിക്കുന്നൊരാളെ.....

നിന്നോടൊപ്പമാകാശവും ഭൂമിയും കാറ്റും വെളിച്ചവും തണുപ്പും ചൂടും മഴയും വെയിലും രാവും പകലുമെല്ലാം അനുഭവിച്ചു തീർക്കണമെന്നുറപ്പിച്ചിരുന്നു ഞാൻ.

തണുത്ത വെളുപ്പാംകാലങ്ങളിൽ ഒരു പുതപ്പിനുള്ളിൽ ചുരുണ്ടുകൂടുമ്പോൾ കാതിലെന്താണു കിന്നരിക്കേണ്ടതെന്നുവരെ ഞാൻ ഓർത്തു വച്ചിരുന്നു. സവാരികൾക്കു പോകുമ്പോൾ മലമടക്കുകളെ നോക്കി നിന്നെ ഞാൻ അത്രയധികം സ്നേഹിക്കുന്നു എന്നു വിളിച്ചുപറഞ്ഞ്‌ ആ പ്രതിദ്ധ്വനികളിൽ കുളിച്ചു ആ സ്നേഹത്തിൽ കുതിർന്നു നിൽക്കുമ്പോൾ എന്തു മൂളിപ്പാട്ടാണ്‌ പാടേണ്ടതെന്നും ഞാൻ ഓർത്തുവച്ചിരുന്നു.

വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ നനുത്ത തെന്നലുമേറ്റ്‌ കൈക്കുള്ളിൽ കൈ കവർന്ന് ചായ കുടിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ എന്തൊക്കെയാണ്‌ ചർച്ച ചെയ്യേണ്ടതെന്നും ഞാൻ ഓർത്തുവച്ചിരുന്നു. പ്രഭാതത്തിൽ കുളിച്ച്‌ പുത്തനുടുപ്പിട്ട്‌ വീട്ടുജോലികളിൽ മുഴുകുമ്പോഴും അത്താഴമുണ്ടാക്കുമ്പോഴും നിന്റെ പ്രണയത്തെയനുസ്മരിപ്പിക്കുന്ന ഏതൊക്കെ പാട്ടുകൾ കേൾക്കണമെന്നുവരെ ഞാൻ നിശ്ചയിച്ചിരുന്നു.

പറഞ്ഞാലും പറഞ്ഞാലും തീരാത്ത എത്രയോ കഥകൾ ബാക്കിവച്ചാണ് നീ‌ പോയിരിക്കുന്നത്‌. ഒന്നിച്ചു പാടുവാനെത്രയേറെ പാട്ടുകൾ. ചുവടുവയ്ക്കാനെത്രയേറെ താളങ്ങൾ.

പനിനീർദ്ദലമിട്ട തണുത്ത ജലത്തിൽ മുങ്ങി നിവർന്ന് ജലകണമിറ്റുവീഴുന്ന മുടിയൊതുക്കി വന്ന് മെഴുകുതിരിവെളിച്ചത്തിൽ ആ നനുത്ത സംഗീതത്തിനൊപ്പം നമുക്കു നൃത്തം വയ്ക്കണ്ടേ? തണുത്ത രാത്രികളിൽ അടുപ്പത്തു കൈകാഞ്ഞുകൊണ്ട്‌ സ്വന്തം കൈകൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ റൊട്ടി തേനിൽ മുക്കി എനിക്കു നീട്ടുമെന്ന് വാഗ്ദാനം ചെയ്തതു നീ മറന്നുപോയോ?

വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ എന്റെ മടിയിൽ തല ചായ്ക്കാൻ നീ ഓടിയെത്തുമെന്നു ഞാൻ വെറുതേ മോഹിക്കട്ടേയോ? ജീവിതയാത്രയിൽ കൈകോർത്തു കൂട്ടുവരാൻ, എന്റെ തണുത്ത കൈവെള്ളകളെ കൂട്ടിയുരുമ്മി ചൂടുപിടിപ്പിക്കാൻ നീയുണ്ടാവില്ലേ? ജീവിതം ഇടിമിന്നലിന്റെ ചന്ദ്രഹാസമിളക്കി എന്നെ വിറപ്പിക്കുമ്പോൾ ഒന്നു ചേർത്തുപിടിക്കാൻ നീയുണ്ടാവില്ലേ? ഉമ്മറപ്പടിവാതിലടയ്ക്കാതെ ചാരിവച്ചിരിക്കുന്നത്‌ നീ വരുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ തന്നെയാണ്‌.

നീ കത്തിച്ചുവച്ച ഈ ചിരാതിന്റെ വെളിച്ചത്തിലാണിന്നു ഞാനീ ലോകത്തെ കണ്ടുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നത്‌. നിന്നിലൂടെ ലോകം കാണണമെന്നാഗ്രഹിച്ചു, ഇന്നീ വെളിച്ചത്തിലൂടെയതു ഞാൻ കാണുന്നു. ഒരിക്കലുമണയാതെ ഞാനിതു കാക്കും. ചെറുതെങ്കിലും ഇതേയുള്ളല്ലോ എനിക്കു കൈത്തിരിയായി.

ജാലകപ്പടിയിലെ കുഞ്ഞുപക്ഷി..........

ജാലകപ്പടിയിലൊരു
സുന്ദരൻ പക്ഷി വരും
കുറഞ്ഞനേരമെന്നെ നോക്കും,
പാറിപ്പറന്നങ്ങുപോകും.

അവനെ കാണാനായി മാത്രം
കിളിവാതിൽ തുറക്കും ഞാൻ
കടക്കണ്ണാലെത്തിനോക്കി
വാതിൽ മെല്ലെ ചാരി വയ്ക്കും.

കിളിയൊന്നും പാടാറില്ല,
ചിറകടിപോലും കേൾക്കാറില്ല.
മൗനസംഗീതം പൊഴിക്കും
കാതരനായെന്നെ നോക്കും.

മനക്കണ്ണാലൊന്നു നോക്കി
ഹൃദയരാഗമൊന്നു മൂളി
കിളിപയ്യെ പാറി ദൂരെ
മരക്കൊമ്പത്തേക്കണയും.

ഓമനയെ ഓമനിക്കാൻ
കൈയൊന്നു നീട്ടിയാലോ
നോവുറ്റ നോട്ടമോടെ
കിളി മാറിയകലെപ്പോകും.

തൊട്ടുപോലും നോക്കവേണ്ടാ
ഒട്ടുപോലും പാട്ടും വേണ്ടാ
ഒട്ടുനേരമെന്നെ നോക്കാൻ
മട്ടു കാട്ടിയാലതേ മതി.

നിന്നെ നോക്കാനായി മാത്രം
ചിത്രവാതിൽ തുറക്കുന്നു.
അത്രമാത്രം കണ്ടു ചിത്തം
മുഗ്ദ്ദസ്നേഹം വരിക്കുന്നു.

നിന്നെ മാത്രം കണ്ടു ലോകം
ഭംഗിയേറും കിളിക്കൂടായ്‌.
എന്റെ ലോകം ചന്തമേറ്റാൻ
വന്നു പോകുക, പല വട്ടം.

ഓം ശാന്തി! ശാന്തി! ശാന്തി!

നാലുവയസ്സിലാണ്‌ ആദ്യമായി പ്രാർത്ഥന ചൊല്ലിയതിന്റെ ഓർമ്മ തുടങ്ങുന്നത്‌. അനിയനും ഞാനും ക്ലോക്കിന്റെ സൂചി പത്തുമിനിറ്റ്‌ തള്ളിനീക്കുന്നതും നോക്കി നോക്കി ഹരേ രാമ ഹരേ രാമ പറയുന്ന നാളുകൾ. നാമജപത്തിന്റെ അവസാനം അച്ഛനെ രക്ഷിക്കണേ, അമ്മയെ രക്ഷിക്കണേ, അനിയനെ രക്ഷിക്കണേ, പിന്നെ അമ്മൂമ്മ, ഇഷ്ടബന്ധുജനങ്ങൾ, അവസാനം എന്നെ രക്ഷിക്കണേ എന്നു പറയാനും മറന്നിരുന്നില്ല. വളരെ വൈകാതെതന്നെ എന്നെ രക്ഷിക്കണേ എന്നതു ഒരു തരംതാണ പ്രാർത്ഥനയാണെന്നു തോന്നി അതുപേക്ഷിച്ചു.

എന്നും ചിന്തിപ്പിരുന്ന ഒരു പ്രാർത്ഥന അടുത്തുള്ള പള്ളിയിൽനിന്നും ഞായറാഴ്ച ദിവസങ്ങളിൽ ഉയർന്നുകേട്ടതായിരുന്നു. അതേതാണ്ടിങ്ങനെ ആയിരുന്നു. 

"മറ്റുള്ളവരുടെ തെറ്റുകൾ ഞാൻ പൊറുക്കുന്നതുപോലെ എന്റെ തെറ്റുകൾ നീയും പൊറുക്കുമാറാകണേ!" 

അതിനിപ്പോൾ ആരാ എന്റെ തെറ്റുകൾ പൊറുത്തുതരുന്നത്‌ എന്നായിരുന്നു ആപ്രായത്തിൽ എന്റെ ചിന്ത.

നാലാം ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുമ്പോഴാണ്‌, ഒരു ശനിയാഴ്ച അച്ഛൻ വിളിച്ച്‌ ആ ലക്കം മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപതിപ്പ്‌ എടുത്ത്‌ ഒരു ലേഖനത്തിന്റെ ഇടയിലെ നാലുവരി കാണാതെ പഠിക്കാനും ആ വാരിക സൂക്ഷിച്ചുവയ്ക്കാനും പറഞ്ഞത്‌. പ്രാർത്ഥിക്കുമ്പോൾ ഈവരികളും പറയണമെന്നും പറഞ്ഞു.

"ഓം പൂർണ്ണമദ പൂർണ്ണമിദം
പൂർണ്ണാദ്‌പൂർണ്ണമിദച്ചതേ
പൂർണ്ണസ്യപൂർണ്ണമാദായ
പൂർണ്ണമേവവദശിഷ്യതേ
ഓം ശാന്തി! ശാന്തി! ശാന്തി!..."

എല്ലാം പൂർണമെന്നുള്ള ഒരു ദർശനം. എന്തായാലും രക്ഷിക്കണേ എന്നുള്ള കാലുപിടിത്തത്തെക്കാളും ഇഷ്ടപ്പെട്ടതുകൊണ്ട്‌ ഈ പ്രാർത്ഥന സ്ഥിരമാക്കി.

ഒരുപാടു ചോദ്യങ്ങൾ എപ്പോഴും ദൈവത്തെപറ്റി, അനുഗ്രഹത്തെപറ്റി, അനുഗ്രഹവിതരണത്തിലെ അസമത്വങ്ങളെപറ്റി ഒക്കെ ഉള്ളിലുണ്ടായിരുന്നു. എന്തു യോഗ്യതയാണെനിക്കു ദൈവത്തോടെനിക്കൊരു കാര്യം ആവശ്യപ്പെടാൻ എന്ന ചോദ്യത്തിനുത്തരം കിട്ടിയത്‌ ആയിടെകണ്ട മഹാഭാരതം സീരിയലിൽ നിന്നായിരുന്നു. അർജ്ജുനന്റെ പ്രാർത്ഥന ഇങ്ങനെയായിരുന്നു.

"ഈ ജന്മത്തിലോ മുജ്ജന്മത്തിലോ ഞാൻ എന്തെങ്കിലും സുകൃതം ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ ആ സുകൃതം മുൻനിർത്തി എന്റെയീ പ്രാർത്ഥന കൈക്കൊള്ളണേ."

ഈ സംഗതി എനിക്കേറെ ഇഷ്ടായി. ഒന്നു നന്നായി റീവൈന്റ്‌ ചെയ്തുനോക്കി. വലിയ തെറ്റുകളൊന്നും ചെയ്തിട്ടില്ല. ആർക്കും ദ്രോഹവും ചെയ്തിട്ടില്ല. കഴിഞ്ഞ ജന്മത്തെപ്പറ്റി അറിയില്ലല്ലോ. എന്തായാലും പ്രാർത്ഥന ഇവ്വിധമാക്കി.

"ഞാനെന്തെങ്കിലും നന്മ ആർക്കെങ്കിലും ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിലതു മുൻനിർത്തി എല്ലാരെയും കാത്തോളണേ. എന്റെ തെറ്റിനു മറ്റുള്ളവരെ ശിക്ഷിക്കരുതേ. അറിയാതെയോ അറിഞ്ഞോ ആരെയെങ്കിലും വേദനിപ്പിച്ചുവെങ്കിൽ അതിനും മാപ്പ്‌ തരണേ."

ഇന്നിപ്പോൾ ഞാൻ പ്രാർത്ഥിക്കാറില്ല. ദൈവങ്ങൾ എന്നെയും ഞാൻ ദൈവങ്ങളെയും തള്ളിപ്പറഞ്ഞിട്ടു കാലമേറെയായി. എന്റെ പ്രാർത്ഥനകളൊന്നുമേ ചെവിക്കൊള്ളാത്ത ദൈവം എന്നെപ്പോലെതന്നെ നിസ്സഹായനെന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ ദൈവത്തിനു സ്വൈര്യം കൊടുത്തു. ഇനിയെന്തെങ്കിലുമുണ്ടോ തരാൻ എന്ന് ആക്ഷേപിക്കാൻ പാകത്തിനുള്ള കളിക്കൂട്ടുകാർ മാത്രമായി ഞങ്ങൾ.

എന്തുകൊണ്ടു പ്രാർത്ഥിക്കേണ്ടി വരുന്നു?

ഇന്നിപ്പോൾ അനുഗ്രഹം നേടിക്കളയാമെന്നുകരുതിയല്ലല്ലോ എന്റെ പ്രാർത്ഥന! അറിയാതെ ആരെയെങ്കിലും നോവിച്ചുവെങ്കിൽ, അവരോടു ചെയ്യുന്ന ഒരു മാപ്പപേക്ഷ. അവരുടെ നോവ്‌ മാറിയെന്നറിഞ്ഞാലേ ഒന്നു സ്വസ്ഥമായി കണ്ണടയ്ക്കാനാകൂ എന്ന വലിയ അറിവിൽ നിന്നും ഉണ്ടാകുന്ന നിരന്തരമായ കൈകൂപ്പൽ. അതാണിന്നെന്റെ പ്രാർത്ഥന.

തെറ്റുചെയ്യാതിരിക്കാൻ ഞാനുമീശ്വരനല്ല. ചെയ്യുന്ന തെറ്റുകളാകട്ടേ, മാനുഷികവുമല്ല. ചെയ്തതെറ്റുകൾക്ക്‌ മാപ്പുതരാനുള്ള പ്രാർത്ഥന ഈശ്വരനെക്കാളും മഹത്തരമായ ഹൃദയം സൂക്ഷിക്കുന്ന പ്രിയപ്പെട്ടവരോടാകുമ്പോൾ പ്രാർത്ഥന സഫലമാകുമെന്നു നൂറുവട്ടമുറപ്പുള്ളതിനാൽ വീണ്ടും വീണ്ടുമപേക്ഷ. മാപ്പ്‌.

പൂർണ്ണതയിലേക്കുള്ള പ്രയാണത്തിൽ എല്ലാ പ്രാർത്ഥനകളും ഫലവത്താകുന്നു. മറ്റുള്ളവരുടെ തെറ്റുകളോടു ഞാൻ പൊറുക്കുന്നതുപോലെ, എന്തെങ്കിലും നന്മ ഞാനാർക്കെങ്കിലും ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ ആ നന്മയെ മുൻനിർത്തി എന്നോടു ക്ഷമിക്കണേ!.

ഓം ശാന്തി! ശാന്തി! ശാന്തി!

ആനിയാടിയിലെ കാറ്റ്‌............


പുറത്ത്‌ നനുത്ത, തണുത്ത കാറ്റുണ്ട്‌. ഇളംകാറ്റ്‌. ഇടവപ്പാതിയുടെ ശേഷിപ്പുപോലെ കാറ്റിനൊപ്പം ചാറിപ്പാറിപെയ്തോടിയകലുന്ന മഴയോളങ്ങൾ. 

കാതോർത്താൽ ഒരു ജലതരംഗം പോലെ. സ്ഥായി മാറി മാറിവരുന്ന ഒരു സംഗീതം പോലെ ഇളംകാറ്റ്‌, പിന്നൊരു വീശിയടിക്കുന്ന തെക്കൻകാറ്റിന്റെ മൂളൽ, അതിൽ നിന്നും മരങ്ങൾ തെയ്യം തുള്ളുന്ന കുഞ്ഞുകുഞ്ഞു ചുഴലികൾ, അവിടെനിന്നുമൊരു ഏഴാം തിരയുടെ ഹുങ്കാരത്തിലേക്ക്‌ ഒരു പാച്ചിൽ.

അപ്പോഴേക്കും ആകാശവീട്ടിലെ മഴക്കുഞ്ഞുങ്ങൾ മുട്ടവിരിഞ്ഞിറങ്ങിയ ചിലന്തിക്കുഞ്ഞുങ്ങളെപ്പോലെ എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാതെ ഓടിപ്പരന്നിറങ്ങുകയായി. ഞങ്ങളിതാവരുന്നൂ എന്ന് കാറ്റിലൂടെയൊരു തണുപ്പറിയിച്ചുകൊണ്ട്‌ അവർ നനുത്ത തുള്ളികളായി താഴേക്കിറങ്ങും. അപ്പോഴേക്കും സ്ഥായി മാറുകയായി. പിന്നെ ചെണ്ടപ്പുറത്തു കോലു വീഴുംപോലെ മഴത്തുള്ളികൾ ഇലചാർത്തുകളിലേക്കൊരു ചാട്ടമാണ്‌.

നിമിഷങ്ങളേയുള്ളൂ ഈ പെയ്ത്തൊക്കെ. കാറ്റോടിച്ചു കൊണ്ടുവന്ന മഴപ്പെണ്ണ്‌ ഒന്നു നിന്ന് വീണ്ടുമോടുകയായി. പിന്നൊരു മരംപെയ്ത്താണ്‌. പിന്നെയൊരു കുളിർക്കാറ്റ്‌. സുഖം........ സുഖം..........

ആഹാ...... മഴയുടെയും കാറ്റിന്റെയും മരങ്ങളുടെയും എന്തിന്‌ മണ്ണിന്റെ മണം വരെ ചേർന്നൊരു ജുഗൽബന്ധി........... സുഖം...... സുഖകരം............

കാറ്റ്‌ കാണുമ്പോൾ, കാറ്റനുഭവിക്കുമ്പോൾ മാത്രം തോന്നുന്ന ഒരു ഗൃഹാതുരതയുണ്ട്‌. കുട്ടിക്കാലത്തെ ഓർമ്മകളുടെ തിരുശേഷിപ്പുകളിൽ ഇന്നും ജീവസ്സുറ്റുനിൽക്കുന്ന ചില ബിംബങ്ങൾ.

കാറ്റ്‌ ഞങ്ങളുടെ നാടിന്റെ പ്രത്യേകതയായിരുന്നു. വാനോളം പൊങ്ങി തലയാട്ടി, തല ചുഴറ്റി നിൽക്കുന്ന കരിമ്പനകളുടെ നാടായിരുന്നു ഞങ്ങളുടേത്‌. കരിമ്പനയോലകളിൽ കാറ്റുപിടിക്കുന്ന വന്യശബ്ദം കേട്ട്‌ അദ്ഭുതപ്പെട്ടു നിൽക്കുന്ന അതിഥികളുടെ കണ്ണിലെ വിസ്മയം ഇന്നുമെന്റെ ഗൃഹാതുരസ്മരണയാണ്‌. വലിയ കാറ്റടിക്കുമ്പോൾ ആകാശത്തു വലിയ വലിയ വൃത്തങ്ങൾ വരച്ചു ചുഴറ്റുന്ന പനകളിൽ നിന്നും ഓലകളുരസ്സുന്ന ശീൽക്കാരമുണരും. ശബ്ദമയമാണാ കാറ്റുകളൊക്കെ.

ജൂൺ ജൂലായ്‌ മാസങ്ങളിൽ കാറ്റുകൂടും. മിഥുനം, കർക്കിടകം മാസങ്ങൾ. നാടൻ ഭാഷയിൽ ആനി, ആടി മാസങ്ങൾ. ആനിയാടിയിലെ കാറ്റെന്നു പറഞ്ഞാൽ ഒരന്തവും കുന്തവുമില്ലാത്ത കാറ്റെന്നർത്ഥം. ഒന്നും ഉണക്കാനിടാൻ പറ്റില്ല. എല്ലാം ചുരുട്ടിയടിച്ച്‌ ഒരു മൂലയ്ക്കു കൂട്ടും. മുറ്റം മുഴുവൻ കരിയില നിറയും. രാവിലെ ചൂലും കൊണ്ട്‌ മുറ്റമടിക്കാനിറങ്ങിയാൽ കാറ്റ്‌ പന്തയം വയ്ക്കാൻ വരും. തെക്കോട്ടു മുറ്റമടിക്കരുത്‌ എന്നതാണ്‌ അനുഭവപാഠം. കാറ്റ്‌ തെക്കുനിന്നേ വരൂ. എല്ലാ നാട്ടിലും അങ്ങനെയാണോ ആവോ? അപ്പോ വടക്കോട്ടടിക്കണം. കാറ്റും കൂടും മുറ്റമടിക്കാൻ. ഇടക്ക്‌ ചില കുസൃതികളൊക്കെ ഒപ്പിക്കുമെന്നേയുള്ളൂ. ഒരു വികൃതിയുടെ സാന്നിദ്ധ്യം ശരിക്കുമറിയാമപ്പോൾ. ചിരി തോന്നും ചിലപ്പോൾ.

സ്കൂൾ ഗ്രൗൻഡിൽ ഓടിക്കളിക്കുന്ന പെൺകുട്ടികൾ കൂടെക്കൂടെ ഒന്നുനിൽക്കും. വീശിയടിക്കുന്ന കാറ്റിൽ ഉയർന്നുപൊങ്ങുന്ന പാവാടയെ ഒതുക്കിപ്പിടിക്കാൻ. അന്നൊക്കെ പാവാടയും ബ്ലൗസ്സുമേയുള്ളൂ. കാറ്റ്‌ വീശിയടിക്കുമ്പോൾ കുസൃതിനിറഞ്ഞ ഒരു പൊട്ടിച്ചിരിയോടെ പാവാട പൊങ്ങാതെ പിടിച്ച്‌ കൂനി നിൽക്കുമ്പോഴുള്ള ഒരു സുഖമുണ്ട്‌. നനുത്ത കാറ്റിന്റെ തഴുകലിന്റെ സുഖം.

മേടത്തിലെ ചൂടും, ഇടവപ്പാതിയിലെ പെരുമഴയും കഴിഞ്ഞ്‌, ആനിമാസത്തിലെ കാറ്റും കഴിഞ്ഞാൽ 'ആടി'യെത്തും. കാറ്റും മഴയും വറുതിയും ഇടകലർന്നൊരു മാസം. 'പൊന്നിൻചിങ്ങ'ത്തിനെഴുന്നള്ളാനായി ഒരു കൊല്ലത്തിന്റെ നീക്കിയിരുപ്പുകളെല്ലാം പറഞ്ഞുതീർത്ത്‌ കണക്കു ബോധിപ്പിക്കേണ്ട കർക്കിടകം. പഞ്ഞമാസമെന്നും കള്ളകർക്കിടകമെന്നും കരിങ്കർക്കിടകമെന്നുമൊക്കെ പ്രാക്കുകേട്ടു തലയറഞ്ഞു കരഞ്ഞിരിക്കും പാവം കർക്കിടകം. പിന്നെ വരുന്ന ചിങ്ങത്തിനു നല്ല പേരുണ്ടാവാൻ സ്വയം ബലികൊടുത്ത പാവം കർക്കിടകം.

അവൾ 'ആടി' തീർക്കും അവളുടെ നിയോഗം. ആ കാറ്റിന്റെയീണത്തിനു കാതോർത്താലൊരു ആത്മാവിന്റെ ഉള്ളിലുണരുന്ന രോദനം കേൾക്കാം. ചെറുതായെങ്കിലും ഉള്ളുപിടപ്പിക്കുന്ന ഒരു നോവിന്റെ ഏങ്ങൽ കേൾക്കാം. ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന മനുഷ്യനതത്ര ഹിതമല്ലെങ്കിലും വലിപ്പച്ചെറുപ്പങ്ങൾ സൂക്ഷിക്കാത്ത ആത്മാക്കൾക്കതു തിരിച്ചറിയാനാവുന്നതു കൊണ്ടാകാം അവർ തങ്ങളെ തൃപ്തിപ്പെടുത്താൻ കർക്കിടകം തന്നെ തെരെഞ്ഞെടുത്തത്‌.

ഇന്ന് ഇടിവെട്ടിപെയ്യുന്ന ആനിയാടിയിൽ ഇടിവെട്ടേറ്റു നിന്നു ആകാശം മുട്ടേ കത്തുന്ന, കാറ്റിൽ പടപടാ ശബ്ദങ്ങളോടെ ഓടിപ്പോകുന്ന കാറ്റിനെയടിച്ചു താഴെയിടുന്ന, സർപ്പങ്ങളുടെ ശീൽക്കാരത്തിനെയോർമ്മിപ്പിക്കുന്ന വിധം കാറ്റ്‌ മൂളുന്ന കരിമ്പനകളേയില്ല. എങ്കിലും, മനസ്സിലുണ്ട്‌, ചുറ്റിയടിക്കുന്ന സുഖമുള്ള ഒരോർമ്മ. നനുത്ത, കുളിരാർന്ന, വന്യമായ, സുഖദമായ ഒരു കാറ്റിന്റെ ഓർമ്മ.